Μνήμη, συνήθεια και ευτυχία

Ήθελα καιρό τώρα

να σας γράψω

για μια σκέψη που ξεροσταλιάζει

ακριβώς πίσω από το μέτωπό μου

και για ένα όνειρο

που όπως θα αποδείξω στην συνέχεια

θα μείνει για πάντα όνειρο.

Λοιπόν

Η μνήμη

Είναι η μόνη κυβωτός

που μπορεί να σε σώσει

από την άγρια  θάλασσα

που πνίγει την χαρά σου.

Ήτοι:  την θάλασσα της συνήθειας.

Από την άλλη

η έλλειψη μνήμης

φαντάζει μεγάλο πλεονέκτημα

για την

κατάκτηση της ευτυχίας.

Σκεφτείτε το

όσο εγώ θα ονειρεύομαι

τις μέρες

που θα είμαι

ευτυχισμένος.

absinth

μόνο τον φόβο να φοβάσαι

χρόνος ιπτάμενος

Τίποτα  δεν μπορώ να σβήσω

και όσα περνούν 

δεν θα γυρίσουν πίσω

Μεγαλώνεις.

Το ‘μαθες;

Και αν γελάει ο καθρέφτης

όταν με δάκρυα κοιτάζεις

να ξέρεις: Μεγαλώνεις…

Το ξέρει και τρομάζεις

Μη κρύβεσαι.

Ξέχνα επιτέλους τα παλιά

Κοίτα! Πέφτεις στην σκόνη!

Δραπέτης γίνε απ’ το όνειρο

που ακόμα σε σκοτώνει

Πως έφτασες εδώ;

Τίποτα δεν αλλάζει

Με μια σπίθα

η ζωή σου μοιάζει

Ναι. ΝΑΙ! ΝΑΙ! …μια σπίθα!

Αυτή που φεύγει απ’ την φωτιά

κι αμέσως χάνεται

στου ουρανού

το κρύο σκοτεινό σεντόνι.

Μην ασχολείσαι

turn on the bright lights

new  stuff  by  "the  doll  and  the  wheel"  (man8os)  @  flickr

Ορρωδία

Θα έρθει εκείνη η ώρα

που γεμάτος ηδονή

θα περπατάς

στην φλεγόμενη γέφυρα

και κάτω σου

πιωμένοι θα χορεύουν

της πόλης οι τρελοί

Θα σε φωνάζουν λυσσασμένα

στον αργό χορό τους

μα εσύ θα αγνοείς

τα βρώμικά τους λόγια.

Τότε η θάλασσα θα γίνει

κόκκινο κρασί

και συ θα κολυμπάς

ανύποπτος

με το χαμόγελο στα χείλη

Θα λείπουν τα λουλούδια

Η τελετή θα ‘ναι λιτή

Στις λεωφόρους των νεκρών

Μπορείς να πας με ένα πήδημα

σημεία και τέρατα

Σε ένα παλιό απέραντο σπίτι. Όλη η οικογένειά μου, δυο – τρεις φίλοι, εκείνη κι ο αδερφός της ντυμένος πειρατής. Την είδα στην αυλή να κάθεται πάνω στον κορμό ενός  φρεσκοκομμένου δέντρου. Πήγα να την φιλήσω και το έκανα τόσο άτσαλα που άρχισε να γελά. Πέτυχα την γραμμή που σχηματίζεται στις άκρες των χειλιών της. “Άγαρμπος είσαι!” μου ψιθύρισε, και εγώ συμφώνησα χωρίς να το δηλώσω. Έτρεξα μακριά. Τα χέρια μου μεγάλωναν και μίκραιναν. Κατέληξα σε ένα δάσος ολοσκότεινο να ακούω ιστορίες για γυναίκες ηρωίδες και για την γεωγραφία του πλανήτη.

φώτο: Ansel Adams

Θυμάσαι;

    Θυμάσαι;

    την αγαπημένη μας συνήθεια

    τα βράδια στην κρυφή μας παραλία

    Θυμάσαι;

    την πρώτη φορά που με φίλησες

    άρχισε να βρέχει

    “καλό σημάδι! ”, είπες

    “καλό σημάδι;”, ρώτησα

    Θυμάσαι;

    με πήρες απ’ το χέρι και πέσαμε στην θάλασσα

    κάναμε έρωτα

    ήμασταν μέσα στην βροχή

    Θυμάσαι;

    καταλήξαμε στο λιμανάκι

    να λέμε κάτι για τα φώτα τα μακρινά

    και για τα καράβια που έρχονται

    ή μήπως γι’ αυτά που φεύγουν;

φώτο: Kramer O' Neill

Γεια σου τώρα. (Αντιτόριαλ)

Κοίτα, πετάω τις σκέψεις μου στο "χαρτί" και παίρνεις μάτι. Δεν είμαι κάτι το σημαντικό οπότε σίγουρα με ξέρεις ή τέλος πάντων ξέρεις κάποιον σαν εμένα. Αφού συστηθήκαμε λοιπόν, συνεχίζω. Έφτιαξα αυτόν τον χώρο γιατί αφενός, βαρέθηκα να γράφω στο σημειωματάριο και αφετέρου γιατί θέλω να δώσω μέσω του "πάντα στο ποτέ" βήμα σε νέους καλλιτέχνες και ανήσυχους ανθρώπους. Τα σχόλιά σου είναι χρήσιμα, γιαυτό μην μας ξεχνάς - να μας γράφεις και εσύ.   Άντε, γεια σου τώρα. 

φώτο: Andrei Arsenyevich Tarkovsky